Τα 20 καλύτερα debut albums όλων των εποχών

mud debut

Το ντεμπούτο δεν είναι το νούμερο ένα, είναι το μηδέν. Το γράφεις όταν είσαι ένα τίποτα με την ελπίδα να γίνεις τα πάντα. Από αυτήν την άποψη, ίσως ο πρώτος δίσκος να είναι η πιο αυθεντική και αβίαστη καλλιτεχνική έκφραση που έχει να δώσει ένας καλλιτέχνης πριν κάνει το “straight up” ποτό του του κοκτέιλ στόχων, προσδοκιών και λογιστικών υπολογισμών. Είναι προϊόν νεότητας, ελπίδας, επιθετικότητας, εαυτού. Με αυτό το σκεπτικό, ένα καλό ντεμπούτο είναι ευχή και κατάρα: ο καλλιτέχνης εναποθέτει ελπίδες και αν δεν του βγουν θέλει πολύ πείσμα για να συνεχίσει. Αν του βγουν – και με το παραπάνω, η ιστορία λέει ότι δύσκολα θα το ξεπεράσει ή θα το νοθεύσει με την  ανθρωπίλα των άλλων.

 

Είναι όμως μια λίστα των καλύτερων ντεμπούτων του κόσμου κατά την άποψη μας απαραίτητη; Αφενός, πάτησες κλικ, δεν πάτησες; Αφετέρου, όσο το NME έχει στη δεκάδα του Coldplay και όσο το Rolling Stone βρωμάει είτε ναφθαλίνη είτε εμπορικούρα, όσο το Metal Hammer (το κσένο, no pun) είναι εύστοχο αλλά μονοδιάστατο, ναι είναι. Δύο ακόμη σημειώσεις: Πολλά από τα παρακάτω ντεμπούτα είναι κλασσικά και προβλέψιμα – αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο καλά, ακριβώς το αντίθετο, κάποια πράγματα γίνονται κλασσικά γιατί είναι όσο-γίνεται-αντικειμενικά τόσο καλά. Τέλος, οι καλύτερες λίστες που διάβασα φέτος δεν ήταν αυτές στις οποίες συμφώνησα με όλες τις καταχωρήσεις αλλά αυτές που ακόμη κι αν δεν συμφώνησα, σκέφτηκα ότι είναι δίκαιο που είναι εκεί που είναι – αυτό φιλοδοξώ να κάνω και τώρα.

 

*Η σειρά είναι “αξιολογική”

**Συγκαταλέγονται αποκλειστικά τα πρώτα full length, τα ep’s και τα demos είναι προς το παρόν στον πάγκο

20. Faithless – Reverence (UK, 1996)

debut1

 

Ωμό ταλέντο, πνευματική ηλεκτρονική μουσική, όχι μπλιμπλίκι για το μπλιμπλίκι και ένα drop the bass για να κουνηθούν τα κορμάκια. Δομή, ανάπτυξη και μια φωνή απλή αλλά οστέινη. Μουσική με εμφανείς σωματικές παρενέργειες και τα μούτρα του τύπου, goddamn, η ψυχεδέλεια η ίδια. Τι ξέρεις ήδη για το Reverence: το άλμπουμ που μας έδωσε το Insomnia, αλλά ποιος το γαμάει (λέμε τώρα) το Insomnia όταν υπάρχει αυτό.

 

 

 

 

 

19. Pelican – Australasia (USA, 2003)

debut2

 

Επιτομή της μπάντας της οποίας το ντεμπούτο είναι ο καλύτερός της δίσκος. Με τη βούλα και την ευχή της Hydra Head, οι Pelican μπορεί να μην είναι το ακριβώς καινούργιο πράγμα που δεν έχει ξανακούσει ποτέ κανείς αλλά είναι η προσεκτικότερα μαγειρεμένη συνταγή επιρροών με όση ακριβώς ταυτότητα χρειάζεται για να σπάσει τον κύκλο και να του δημιουργήσει σπυρί. Η συνταγή είναι μαγειρεμένη ξανά λοιπόν αλλά τα μπαχάρια τους είναι όχι μόνο σπιτικά και μαζεμένα από δαύτους αλλά και δικές τους εμπνεύσεις. Σαν τον κόλιανδρο στον κιμά ένα πράγμα.

 

 

 

18. Korn – Korn (USA, 1994)

debut3

 

Μπάντες όπως οι Linkin Park (λάμπουν δια της απουσίας τους εδώ) και οι Korn αποδεικνύουν πόσο κομπλεξική φάρα είναι οι μεταλάδες. Μας πήρε 10 χρόνια για να αναγνωρίσουμε την αξία του “φλώρου με τα ράστα που κλαίγεται” (κι άλλοι πολλοί βέβαια ταιριάζουν σε αυτήν την περιγραφή) και του φοβερού μπασισταρά fieldy τους οποίους βλακωδώς λέγαμε ότι δεν είναι τρου. Ελπίζω το 2015 να συνειδητοποιούμε όλοι μας πόσο ηλίθιο ήταν αυτό – κι άντε εγώ ήμουν διαχειριζόμενη και 15, what’s your fuckin’ excuse? Ο μέταλ κόσμος χρωστάει από το παπούτσι του μέχρι τους ηχολήπτες του σ’αυτό που ονομάζεται nu-metal και το nu-metal στην “παραδοσιακή” του μορφή το χρωστάμε στους Korn και στο ομώνυμο άλμπουμ.

 

 

 

17. Lorde – Pure Heroine (New Zealand, 2013)

debut4

Η πιο γνήσια και αυθεντική καλλιτέχνης της γενιάς της, φύσει καλλιτεχνικός τύπος και με big brains. Από τα άτομα που δεν ξέρω τι θα έκανε αν δεν έφτιαχνε τέχνη. Νιώσε λίγο αυτό: Όταν βγήκε το ντεμπούτο της ήταν 17. Δηλαδή το έγραψε στα 15, 16. Τι κάνουν οι συνομήλικοί της σ’αυτήν την ηλικία; Τι κάναμε εμείς σ’αυτήν την ηλικία; Και αρκετά για αυτήν  σαν άτομο, το Pure Heroine ήταν ο πιο ευχάριστος και βούτυρο-στο-ψωμί δίσκος του 2013. Δεν ξέρω τι της κρατάει το μέλλον αλλά ανυπομονώ για το επόμενο βήμα της. Το καλύτερο όμως είναι ότι ακόμη κι αν χαθεί, το Pure Heroine θα επιβιώσει. Άξια. Θαυμάσια.

 

 

 

16. Black Sabbath – Black Sabbath (UK, 1970)

debut5

 

What is this that stands before me? Το βλέπεις αυτό το εξώφυλλο; Είναι προφανές από πού ξεκίνησαν όλα. Τα πρώτα δευτερόλεπτα βρωμάνε την πραγματική αγγλία, όχι το λονδινάκι με τα λεωφορειάκα – βροχή, πρίμες καμπάνες, δεήσεις, κιθάρες όπως ποτέ ξανά δεν παίχτηκαν οι κιθάρες, η πιο σάπια φωνή του κόσμου και η αρχή του μέταλ που όλοι αγαπάμε. Και σήμερα να έβγαινε αυτός ο δίσκος, πάλι γαμάτος θα ήταν. Χρειάζονται πολλά λόγια; Όχι. Σ’αυτόν το δίσκο χρωστάμε τα πάντα.

 

 

 

15. Faith No More – We Care A Lot (USA, 1985)

debut6

 

Όχι τόσο επειδή είναι ο καλύτερός τους δίσκος – δηλαδή σίγουρα δεν είναι ο καλύτερός τους δίσκος αλλά ξεκίνησε τους Faith no More. Ξεκίνησε και κάτι άλλο. Όχι το βλακωδώς αναφερόμενο ραπ μέταλ αλλά την πρόζα, το groove, την αυτοδυναμία του μπάσου, το ρίξιμο του τέμπο, το ματζόρε βρε αδερφέ! Κερασάκι στην τούρτα η χαοτική ατεχνία και randomness. Ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί τίποτα τέτοιο. Και προς τιμήν τους, οι FNM συνέχισαν την αστροφωτισμένη τους πορεία προς το καλύτερο για να εδριαωθούν ως μία από τις καλύτερες μπάντες όλων των εποχών. Διαφωνείς; Even if you do…

 

 

 

14. Dillinger Escape Plan – Calculating Infinity (USA, 1999)

debut7

 

Δεν θα υποκριθώ ότι μ’αρέσουν οι Dillinger, ούτε ότι τους καταλαβαίνω, ούτε ότι τους ακούω. Για την ακρίβεια τις περισσότερες φορές μου φαίνονται επιτηδευμένοι αλλά αναγνωρίζω ότι μάλλον τους έχω παρεξηγήσει. Εν πάσει περιπτώσει, κάποιοι άνθρωποι είναι μαζόχες και γουστάρουν να δυσκολεύονται και δεν θα κρίνω εγώ τα βίτσια των άλλων, με τις υγείες τους. Τo ντεμπούτο τους λοιπόν αλλά και οι ίδιοι κερδίζουν 10 με τόνο στην επίτευξη στόχου, ή όπως έχουν πει και οι ίδιοι θέλουν να προκαλούν στον ακροατή discomfort. Αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι το Calculating Infinity ήταν κάτι ολοκαίνουργιο, κάτι εντελώς δικό τους και κάτι που άλλαξε τη μουσική από κει κι έπειτα.

 

 

 

13. Mayhem – De mysteriis Dom Sathanas (Norway, 1994)

debut8

 

Είναι αυταπόδεικτο γιατί αυτός ο δίσκος αξίζει να μπει σε κάθε λίστα με τα καλύτερα ντεμπούτα. Ένας δισκος στον οποίο ενεπλάκη η αφρόκρεμα των συνθετικών μυαλών του νεοσσού τότε νορβηγικού μπλακ μέταλ και το blueprint στον πλανήτη γη των Euronymous και Dead (στίχοι), χωρίς να παραγνωρίζεται το twist του Attila στα μέχρι τότε σκισμένα φωνητικά του είδους. Το De mysteriis Dom Sathanas είναι μεν το crown jewel του είδους και της περιόδου αλλά ο πιο χαρακτηριστικός και διαφορετικός δίσκος από όλους τους υπόλοιπους. Κακός δίσκος, αυτό είναι το νόημα. Τ’ακούς το σόλο; Πουθενά αλλού δεν υπάρχει τέτοιο.

 

 

 

12. Guns ‘n’ Roses – Appetite for Destruction (USA, 1987)

debut9

 

Το αμερικάνικο ντεμπούτο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, πλατινένιο 18 φορές και ίσως το πιο ευρέως αποδεκτό “καλύτερο ντεμπούτο”. Η στιγμή που το glam metal είχε κοσκινιστεί και οι Guns ‘n’ roses πήραν τους 10 καλύτερους κόκκους που είχε να προσφέρει και τους έριξαν μέσα στο rock ‘n’ roll με τα όλα του. Ο δίσκος που έχει δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες παγκοσμίως το Sweet Child O’ Mine και το Paradise city είναι ντεμπούτο – και μπράβο τους. Θέλω να συμπληρώσω κάτι δυνητικά βλάσφημο: γάμα τον Axl, o Axl έφερε τα κορίτσια, o Slash είναι η μετενσάρκωση του Jimi Hendrix, ο Slash έφερε τη μουσική.

 

 

 

11. Machine Head – Burn my Eyes (USA, 1994)

debut10

 

Μετά από όλους τους σωλήνες και τις τσιρίδες, οι Machine Head με το Burn my Eyes έκαναν το metal και πάλι ΚΟΥΛ. Προσωπικά δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτός ο δίσκος βγήκε το 1994 – ίσως είναι θέμα ηλικίας και κυρίως, πιθανότατα είναι θέμα ξεπατικώματος γιατί κάθε μπάντα “σύγχρονου metal” που βγήκε από τότε κι έπειτα, είτε ήταν μικρή και τοπική είτε μεγαλύτερη και διεθνής, θύμιζε σε κάτι Machine Head – στη φόρμα σίγουρα. Θέλω βεβιασμένα να πω ότι το Burn my Eyes περιέχει το πιο (δεύτερο πιο; debatable) αναγνωρίσιμο “beatdown” του κόσμου. Πιθανότατα και το καλύτερο. Ήθελα να βάλω το Old, αλλά δε γαμιέται. Λετ φρίντομ ρινγκ γουιθ δε σοτγκαν μπλαστ.

 

 

 

10. The Doors – The Doors (USA, 1967)

debut11

 

Έτσι για να βρωμίσουμε λίγο καλιφορνέζικη έρημο. Πέρα από την επιρροή του και το shock value του, το μεγαλύτερο επίτευγμα του ντεμπούτου των the Doors είναι ότι κάθε τραγούδι του είναι αναγνωρίσιμο και επιτυχημένο. Οk, και ο Elvis είχε shock value κι επιτυχία, αλλά ο Elvis παραήταν, χμ, εύθυμος. Ο Morrison είναι “σκοτεινός τύπος”, ή για να το θέσουμε απλά εθισμένος τύπος, το αηδιαστικά πια στερεότυπο (το 2014) του καταραμένου ποιητή – με τη διαφορά ότι ο Morrison είχε μια φυσική ροπή και αυθεντικότητα σε αυτού του είδους την έκφραση. Για να αποδοθούν βέβαια τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, ο Manzarek είναι από τα μεγαλύτερα μουσικά μυαλά του προηγούμενου αιώνα. Και αρέσουν και στη μαμά μου.

 

 

 

9. Metallica – Kill ‘em all (USA, 1983)

debut12

 

Πώς μπορεί να γίνει το θρας όταν αποφασίσει να μην είναι τελείως βαρετό και ανέπνευστο. Ουπς. Η λιγότερη user friendly παραγωγή των Metallica – ευτυχώς, το ευτύχημα της συμβολής των Burton-Mustaine-Hetfield, η επιθετικότητα της νεανικής ηλικίας και χωρίς πολλά-πολλά, οι Metallica στα καλύτερά τους. Ever. Είναι μεγάλο αυτό το στρατόπεδο. Ακόμη κι αν διαφωνείς με αυτό, πρέπει να συμφωνήσεις ότι τουλάχιστον αυτοί ήταν οι Metallica στα πιο ειλικρινή τους – το μεδούλι της δισκογραφικής τους παραγωγής.

 

 

 

8. Bjork – Debut (Iceland, 1993)

debut13

 

Η θεόσταλτη, αγγελοφιλιμένη κόρη του Αίολου που έβαλε την Ισλανδία των 300.000 κατοίκων σε περίοπτη θέση του μουσικού χάρτη. Θέλω να πω ότι παίζει μπάλα μόνη της αλλά δεν θέλω να επιστρατεύσω καφενειακή ρητορική σε κάτι τόσο αγνό. Το debut, όπως λέει και το πρώτο του τραγούδι, είναι σαν ένας εξωγήινος ή μεταφυσικός τελοσπάντων παρατηρητής που τον πέταξαν στον πλανήτη γη και άρχισε να παρατηρεί με μεγάλα μάτια πίσω από το χιόνι τις περίεργες συνήθειες των κοινών θνητών και να τις μεταφράζει στη μουσική του γλώσσα. Η γη είναι ένας τυχερός πλανήτης που έπεσε αυτό το πλάσμα εδώ.

 

 

 

7. Red Sparowes – At the Soundless Dawn (USA, 2005)

debut14

 

Ο πιο αναγνωρίσιμος, αντιπροσωπευτικός, επιτυχημένος δίσκος αυτού που ονομάζεται “post-rock” είναι αυτό το ντεμπούτο – καθόλου άδικα. Κρατώντας ζωντανή την παράδοση και παρά τις αξιολογότατες επόμενες προσπάθειές τους, το At the Soundless Dawn παραμένει ο καλύτερος δίσκος των red sparowes, και ο πιο εικονικός δίσκος της δεκαετίας. Για την ακρίβεια, περισσότερο θα το χαρακτήριζα πανόραμα πινάκων ηχητικής, κάτι σαν επιμελώς χυμένες νερομπογιές σε έναν τεράστιο καμβά. Πολυαισθητικός δίσκος και προσωπικά μιλώντας, μέσα στους 5 πιο πολυπαιγμένους  και διαχρονικούς δίσκους της ψηφιακής και υλικής μου δισκοθήκης και μέσα στα 10 καλύτερα live που έχω δει ποτέ. Δίσκος για κλάματα συγκίνησης. Κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά.

 

 

 

6. Portishead – Dummy (UK, 1994)

debut15

 

Είναι η καλύτερη γυναικεία φωνή του 20ου αιώνα; Ίσως. Αυτό που θα ήθελα να κάνω με αυτόν το δίσκο είναι να βάλω κάμερες στα σπίτια όλων των μουσικόφιλων του ’94 που αγόρασαν το δίσκο και τον έβαλαν να παίζει – πιστεύω οι εκφράσεις τους μαζεμένες θα κάνουν την καλύτερη φωτογραφική έκθεση με θέμα “πώς είναι να σοκάρεσαι από το πουθενά”. Ωμό συναίσθημα, αγνός βασανισμός, ατίθασο ταλέντο, γυμνή απλότητα, αβίαστη έκφραση. Το Dummy είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η ζωή δεν είναι όμορφη, είναι τόσο άσχημη που δεν μπορείς να σταματήσεις να την κοιτάς, ο δίσκος που σε ρουφάει σαν μαύρη τρύπα, που σου χαμογελάει με κίτρινα δόντια και σου λέει ότι η παραίτηση είναι οk. Πού είναι οι λεωφόροι στο όνομα αυτού του δίσκου; Δες την ρε. Δες την. Mόνη της είναι εκεί πάνω.

 

 

 

5. Mastodon – Remission (USA, 2002)

debut16

 

Δεν έχει υπάρξει άλλος δίσκος -πόσο μάλλον ντεμπούτο- που να συσπειρώσει γύρω του τόσο φανατικούς υποστηρικτές. Δίκαια – γιατί μπορεί να έχω υποστηρίξει ένθερμα την άποψη ότι το Remission δεν είναι ο καλύτερος δίσκος τους αλλά κάθε φορά που τον ξανακούω (που δεν είναι συχνά, γιατί;) μου φαίνεται ότι πράγματι έχει λάμψη από κάποιο διαφορετικό κράμα μετάλλων σε σχέση με τους επόμενους. Ευτυχώς οι Mastodon έσπασαν το σερί των μπαντών που δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν ή έστω να συναγωνιστούν το ντεμπούτο τους, είναι όμως η λαμπρή εξαίρεση σε όλα τους οπότε είναι άδικο να συγκρίνονται με οποιονδήποτε. Σίγουρα, το Remission δεν είναι ο πιο εύκολος δίσκος των Mastodon – αλλά σίγουρα, είναι ο πιο ανταποδοτικός.

 

 

 

4. Kvelertak – Kvelertak (Norway, 2010)

debut17

 

Όταν με το καλό θα κοιτάμε πίσω στα ’10s, οι Kvelertak θα είναι η κορωνίδα της δεκαετίας. Όταν, πάλι με το καλό, η γενιά μου πατήσει τα σαραντοπενήντα και θα γκρινιάζουμε για το “γιατί δεν βγαίνει μουσική όπως έβγαινε στον καιρό μας”, τους Kvelertak θα σκεφτόμαστε. Οι Kvelertak λοιπόν στο ομώνυμο έκαναν κάτι θρασύτατο και ξεδιάντροπο και μας τράβηξαν από τους βολβούς των ματιών να τους προσέξουμε. Τι ‘ν’ αυτό; Είναι black; Σίγουρα όχι. Είναι hardcore; Μακριά από μας. Είναι rock ‘n’ roll; Όχι, είναι πολύ καλύτερο. Είναι το καλύτερο αντεπιχείρημα σε όσους εναντιώνονται στα υβρίδια. Το ντεμπούτο των Kvelertak δείχνει ότι η ανάμειξη με μαεστρία δε σημαίνει έλλειψη πρωτοτυπίας αλλά συνθετικό μυαλό και ταυτότητα. Δηλαδή πραγματικότητα.

 

 

 

3. Slipknot – Slipknot (USA, 1999)

debut18

 

Η πιο ωμή μορφή βίας στη μουσική είναι το ομώνυμο των Slipknot, τελεία. Αν η οργή και ο φόβος έχουν έρθει πιο κοντά από ποτέ, είναι στο Slipknot, το δίσκο που μας πέταξε στα μούτρα τον καλύτερο metal τραγουδιστή των επικείμενων ’00s, το δίσκο που σε κάνει να θέλεις να χτυπάς τον εαυτό σου τόσο δυνατά μέχρι να ματώσει, απλά για να φοβίσεις τον απέναντι – και δεν πονάει το χτύπημα στον εαυτο σου, είναι λύτρωση, είναι το χαρακίρι της μουσικής, είναι η καθησυχαστική εικόνα του αίματος στον τοίχο, της λαβής στο κουζινομάχαιρο που χαλαρώνει, των ματιών που κλείνουν από την εξουθένωση και τον πόνο. Κατάδυση στην ανθρώπινη βρωμιά, η μυρωδιά της σαπίλας του δέρματος, η γεύση της σιδερίλας του αίματος, η υφή της ανοιχτής πληγής. Slipknot. Slipknot.

 

 

 

2. Rage Against the Machine – Rage Against the Machine (USA, 1992)

debut19

 

Guitar engineering introduced. Η πρώτη φορά που η Αμερική αποδέχτηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό τον κομμουνισμό. Η πρώτη φορά που η στρατευμένη τέχνη overseas ξεγυμνώθηκε με ξέθωρα δόντια, άρχισε να χαστουκίζει το world’s greatest nation και δεν κρύφτηκε πίσω από όμορφες μεταφορές και μη απειλητικές προτρεπτικές φρασούλες. Ο πιο κουλ μπασίστας του κόσμου. Ο πιο προοδευτικός κιθαρίστας από τα ’90s κι έπειτα. O πιο πολυπαιγμένος δίσκος της εφηβικής σου ηλικίας. Ο πιο ανιτσυμβατικος, ανατρεπτικός δίσκος του metal – την ίδια στιγμή, η καταληκτική σταγόνα απόσταξης του είδους. Η πιο αντικειμενική και δίκαιη σε όλα της καταχώριση σε τούτη ‘δω τη λίστα. Και φίλοι των Tool.

 

 

 

 

 

1. Pearl Jam – Ten (USA, 1991)

pearl

 

Είμαι ερωτευμένη με την ιδέα των Pearl Jam. Όταν ακούω το Ten είναι από τις φορές που κάτι με κάνει να αποδέχομαι το παρτάλι που στην πραγματικότητα είμαι, στο τώρα, ολοκληρωτικά, γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Είναι η πρώτη και η μόνη φορά που αντί να εύχομαι να προχωρήσει ο κόσμος μπροστά, εύχομαι να πάει πίσω για να είμαι μια εικοσάρα το ’91 σε ένα live των Pearl Jam και να μην κάθομαι με σταυρωμένα χέρια όπως κάνω τώρα αλλά να ουρλιάζω και να χτυπιέμαι και να περιμένω τον Eddie Vedder να πέσει από τα φώτα στα χέρια μου. Το Ten είναι το καλύτερο ντεμπούτο που έχει βγει ποτέ. Μπορεί να μην το πλησίασαν καν στη μετέπειτα πορεία τους αλλά είναι τόσο γαμημένα καλό που δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Μπορεί να μην ήταν στην πρώτη θέση σε όλες τις αντίστοιχες λίστες αλλά εδώ υπογράφει το δικό μου όνομα και το Ten είναι το δικό μου νούμερο ένα. Hell, το Ten είναι μέσα στους 10 καλύτερους δίσκους που έχουν βγει ποτέ. Ο Vedder ήταν ο πιο αυθεντικός, μαγευτικός, αβίαστος frontman του πλανήτη. Ο Gossard ήταν ο πιο έξυπνος συνθέτης του δεύτερου κύματος του hard rock. Ο Ament ήταν ο πιο ευρηματικός και ιδιοφυής μπασίστας – ever. Γάμα τους Nirvana, γάμα τον Flea, γάμα την ηλίθια, αηδιαστική λέξη grunge.

Pearl fuckin’ Jam.

 

Σοφία Πυργιώτη


Σκληράδα επιπέδου βουτυρομάχαιρου. Στην πραγματικότητα, είναι μέτρια σε όλα – Πειστήριο: Το μεγαλύτερό της επίτευγμα είναι ότι δεν ζει στην Ελλάδα. Θάνατος σε όλα τα είδωλα.