Homo Simplicitus

simplicity

Τι συμβαίνει με την έννοια της απλότητας; Είναι κάτι το οποίο το έχουμε συζητήσει αρκετά; Έχουμε συναίσθηση της απλότητας γύρω μας ή είμαστε μπουρδουκλωμένοι ανάμεσα σε καλώδια και σκοντάφτουμε άχαρα μονίμως πάνω σε πολυσήμαντες περικοκλάδες κενές ουσιαστικότητας και νοήματος; Όπως αυτή η πρόταση που μόλις συνέταξα. Μία ατόφια, αμπελοφιλοσοφική περικοκλάδα.

Στο δικό μου μυαλό η απλότητα δεν περιορίζεται στους ασφυκτικούς τοίχους μίας αφηρημένης έννοιας. Πλέον την αναζητώ τόσο μανιωδώς ώστε να μπορώ πλέον να κρατήσω στην παλάμη μου την λέξη. Τόσο στερεή έχει γίνει για μένα. Δεν είναι τρόπος ζωής. Δεν είναι άποψη. Δεν είναι επιλογή. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν τα σωθικά σου λυσσάνε για λίγο ξεμπουρδούκλωμα.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η θεμελιώδης δοκός πάνω στην οποία στηρίζεται όλη η έννοια της απλότητας είναι το ποσοστό συνειδητοποίησης με το οποίο επιλέγουμε να ζούμε. Πόσο συνειδητά υπάρχεις στην ζωή σου; Πόσο συνειδητά σου αρέσει το πιτόγυρο; Πόσο συνειδητοποιημένος είσαι ότι σου αρέσει η acid jazz και όχι τα δημοτικά της Θράκης; Τι φοβάσαι πραγματικά και τι λες στον περίγυρό σου ότι φοβάσαι για να κάνεις εντύπωση; Διαχωρίζεις τη γραμμή ανάμεσα στα δύο; Γιατί θέλεις να πατάς την οδοντόπαστα από την άκρη της;

Σηκώνεσαι το πρωί για να πας στη δουλειά σου. Μέχρι να φτάσεις στην δουλειά σου και ενώ οδηγείς το αυτοκίνητό σου, ή κάθεσαι μέσα στο λεωφορείο, ή στο μετρό, πόσο ποσοστό από τον εαυτό σου είναι εκεί μαζί σου;

Δε χρειάζεσαι τον Μπουκάι και τον Κρισναμούρτι για να απαντήσεις σε όλα αυτά. Δε χρειάζεται να περάσεις ούτε εφτά, ούτε καν ένα χρόνο στο Θιβέτ. Δε χρειάζεσαι γιόγκα, αριθμολογία, cogi berry, ματζουράνα και εχινάκεα για να φτάσεις στο παραδείσιο προαύλιο της αβίαστης απλότητας στη ζωή σου. Χρειάζεσαι απλά να βγάλεις για λίγο τον σκασμό, να καθίσεις κάτω και να κοιτάξεις και με τα 10, 20, 50 μάτια που μπορεί να διαθέτεις.

Έχουμε την εντύπωση, λανθασμένη κατά την άποψή μου, ότι την νοητική απλότητα θα την επιτύχουμε μόνο υπό ιδανικές συνθήκες όπως πέντε μέρες στα Ζαγοροχώρια ή δύο εβδομάδες αξέχαστες διακοπές παρέα πάντα με τον προσωπικό μας γιόγκι Χάρε Κρίσνα δε Γκρέιτ. Το πρόβλημα όμως έγκειται στο ότι η απλότητα υπάρχει στις πιο ανεπαίσθητες, ανάξιες αναφοράς στιγμές της ζωής μας. Παράδειγμα: Έχεις πάει στον κινηματογράφο να απολαύσεις μία ταινία. Κάθεσαι στην θέση σου, τοποθετείς τα πράγματά σου κάπου που να μην ενοχλούν εσένα αλλά και κανέναν άλλον γύρω σου. Η μεγάλη στιγμή έρχεται και δεν είναι οι διαφημίσεις πριν την ταινία που τόσο λατρεύεις και λατρεύω. Η μεγάλη στιγμή είναι αυτή που πας να βολέψεις τους αγκώνες σου. Ναι, μην αυταπατάσαι… Η μαγική στιγμή είναι αυτή που υπογράφετε εσύ και ο διπλανός σου την «Άτυπη Συνθήκη του Αγκώνα» χωρίς μπερδέματα και περιπλοκές για την θέση που θα λάβει ο κάθε αγκώνας.

Και τώρα πάρε αυτό το παράδειγμα και τοποθέτησέ το στις σχέσεις με τους φίλους σου, με τον γκόμενο/α σου και κατ’ επέκταση με ολάκερο το σύμπαν. Δεν θα ήταν πραγματικά ανακουφιστικό αν βρίσκατε εσύ και το σύμπαν σου πού θα βάλει ο καθένας τον αναθεματισμένο αγκώνα σας;

Απλότητα. Σκληρό ναρκωτικό.

(Ο Peter Sellers στο “Being There”)

simple

(Ο Peter Sellers στο “Being There”)

Υ.Γ. “I’ve often wondered what people mean when they talk about an experience. I’m a technologist and accustomed to seeing things as they are. I see everything they are talking about very clearly; after all, I’m not blind. I see the moon over the Tamaulipas desert–it is more distinct than at other times, perhaps, but still a calculable mass circling around our planet, an example of gravitation, interesting, but in what way an experience? I see the jagged rocks, standing out black against the moonlight; perhaps they do look like the jagged backs of prehistoric monsters, but I know they are rocks, stone, probably volcanic, one should have to examine them to be sure of this. Why should I feel afraid? There aren’t any prehistoric monsters any more. Why should I imagine them? I’m sorry, but I don’t see any stone angels either; nor demons; I see what I see–the usual shapes due to erosion and also my long shadow on the sand, but no ghosts. Why get womanish? I don’t see any Flood either, but sand lit up by the moon and made undulating, like water, by the wind, which doesn’t surprise me; I don’t find it fantastic, but perfectly explicable. I don’t know what the souls of the damned look like; perhaps like black agaves in the desert at night. What I see are agaves, a plant that blossoms once only and dies. Furthermore, I know (however I may look at the moment) that I am not the last or the first man on earth; and I can’t be moved by the mere idea that I am the last man, because it isn’t true. Why get hysterical? Mountains are mountains, even if in a certain light they may look like something else, but it is the Sierra Madre Oriental, and we are not standing in a kingdom of the dead, but in the Tamaulipas desert, Mexico, about sixty miles from the nearest road, which is unpleasant, but in what way an experience? Nor can I bring myself to hear something resembling eternity; I don’t hear anything, apart from the trickle of sand at every step. Why should I experience what isn’t there?”
Max Frisch, Homo Faber

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."